หมากรุกไทย, Chihuahua, Programming

My website

www.CanSmile.com/Fight
www.CanSmile.com/webboard
www.CanSmile.com/JAVA
www.CanSmile.com/LiveAndLearn.html
www.CanSmile.com/helloworld
www.CanSmile.com/LoseYourself
www.CanSmile.com/season
www.CanSmile.com/LF
www.CanSmile.com/book.html
www.CanSmile.com

Favorite Music

ยังยิ้มได้

Favorite Movies

A walk to remember

Favorite TV Shows

ไม่ดูทีวีมาหลายปีแล้ว

Favorite Books

ศพใต้เตียง, ศพข้างบ้าน, ศพท้ายรถ, ผีหัวขาด, วิปลาสฆาตกรรม

โดย สรจักร ศิริบริรักษ์

Favorite Quote

เราอาจจะสามารถทำบางสิ่งได้บ่อยๆ..
แต่บางอย่างเราอาจมีโอกาสทำเพียงครั้งเดียวในชีวิต…
ดังนั้น จงพยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุด
ทุกครั้งที่มีโอกาสได้ทำ
เพราะเราไม่อาจรู้ได้ว่า..
เราจะมีโอกาสได้ทำสิ่งที่เรากำลังทำอยู่อีกหรือไม่…

(บางอย่างเราอยากทำอีก...
แต่ไม่มีโอกาส...
บางอย่างเราไม่อยากทำอีกเลยในชีวิตนี้…
แต่กฎเกณฑ์ และ ธรรมชาติ บังคับให้เราต้องทำ...)

----------

"ความย่ำแย่ของชีวิต นั่นแหละคือสิ่งที่ดีที่สุด มันทำให้ชีวิตสมดุล เห็นคุณค่าของชีวิตมากขึ้น

การมีชีวิตอยู่ มีความสุขกับทุก ๆ วัน ไปกับคนที่เรารัก นั่นแหละ เยี่ยมที่สุดแล้ว อย่าไปคิดเล็กคิดน้อยกับปัญหาหยุมหยิมเลย"

----------

1. ให้ความสำคัญกับคนใกล้ตัวที่เรารัก มากกว่าสิ่งที่เราควรจะทำในขณะนั้น

2. คอยถามตัวเองอยู่เสมอว่า "เรากำลังทำอะไรอยู่" คำถามนี้จะช่วยเราได้เสมอในเวลาที่เราใช้เวลาให้หมดไปกับสิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์กับตนเอง

3. ก่อนจะซื้อสินค้าหรูหราราคาแพง พึงคิดไว้ว่า จะมีคำเตือนเล็ก ๆ ที่เรามองไม่เห็น ซึ่งจะติดอยู่ในป้ายราคาเสมอ ว่า "Happiness not included."

4. เลือกอ่านหนังสือที่ช่วยให้เรามองกลับมาที่ตนเอง มากกว่าหนังสือที่ชวนเราให้มองคนอื่น หรือสิ่งอื่น

5. การหมั่นคอยสังเกตความรู้สึก ความสุข ความทุกข์ การทำงานของจิตใจ จนเห็นทุกอย่างเป็นของชั่วคราว ความยึดถือในความคิด ความอยากให้เป็นอย่างใจของเรา ก็จะเบาบางลง ความทุกข์ก็จะหดสั้นเหลือเป็นขณะขณะ มีน้ำหนักเบาบางลง เป็นศิลปะในการมีชีวิต ที่มีความทุกข์น้อยลงอย่างแท้จริง

6. "จงอย่าประมาท เกี่ยวกับสถานที่อโคจร" เช่น ผับ บาร์ ..เพราะถึงแม้ว่าตนเองไม่ได้เมา และมีสติ ไม่ดื่มเหล้า แต่อย่าลืมว่าคนรอบข้างเมา และไม่มีสติ ชีวิตจึงตกอยู่ในภัยอันตรายได้ และอาจจะทำให้คนที่ท่านรักเสียใจได้ เพียงเพราะ "ความประมาท"

7. "เด็ดดอกไม้สะเทือนถึงดวงดาว"....การศึกษาคือชีวิต ชีวิตคือการศึกษา มันต้องไปด้วยกัน ไม่ได้แยกส่วนว่า นี่เลข วิทยาศาสตร์ รู้ว่าดินเป็นอย่างไร ดาวเป็นอย่างไร แต่ไม่รู้ว่าเด็ดดอกไม้สะเทือนถึงดวงดาว

8. การหยุดมาดูใจตัวเองบ่อย ๆ ว่าเรากำลังทำอะไร เพื่ออะไรนั้น ก็เพื่อที่จะได้เข้าใจตัวเองอย่างถ่องแท้ โดยไม่มีสิ่งใดมาบิดเบือนความจริงภายในใจของเรา เราจะมองเห็นตัวเองชัดขึ้น เป้าหมายของความสุขในชีวิตก็จะเด่นชัดขึ้นว่าเราควรจะเดินไปทางใด
เมื่อเราเข้าใจตัวเองมากขึ้นแล้ว เราจะสามารถเข้าใจในสิ่งที่ผู้อื่นทำได้อย่างชัดเจน เราจะเห็นในสิ่งที่เราไม่เคยเห็น เราจะได้เห็นต้นตอของความอยากที่เกิดขึ้นกับผู้อื่น ดังเช่นที่เคยเกิดกับตัวเอง ฉะนั้นความเข้าใจในการกระทำของเขา จะทำให้เราสามารถอภัยกับสิ่งต่าง ๆ ที่เขาทำได้อย่างง่ายดาย
เพียงแค่นี้ ชีวิตที่ต้องวิ่งวุ่นหาความสุขจากข้างนอกของเรา ก็จะค่อย ๆ เงียบสงบ มีความสุขที่ล้ำลึกกว่าเดิม โดยไม่ต้องใช้ปัจจัยภายนอกมากมายเป็นตัวบ่งบอกความสุขของเราในวันนั้นอีกเลย

9. เราไม่สามารถเปลี่ยนแปลงปัญหา ทำให้อะไรดีขึ้นได้มากนั้น เพราะปัญหาภายนอกมีปัจจัยมากมายที่เราไม่สามารถควบคุมได้ แต่ปัญหาความขัดแย้ง ความทุกข์ ไม่สบายภายในใจของเราเอง เป็นเรื่องของเราล้วน ๆ ที่เราสามารถมองลงไปให้เห็นว่าเราเป็นทุกข์เดือดร้อน เพราะความรักตัวเอง กลัวตัวเองจะได้รับความไม่สบายกาย ไม่สบายใจ

10. หากเจอเจ้านายหรือเพื่อนที่เป็นคนเลวร้าย ทั้งใส่ร้ายป้ายสี นินทา พูดขาวเป็นดำ พูดความดีที่เราทำ จนกลายเป็นความชั่ว คับแค้นใจ แต่รักงานที่ทำมาก เลยไม่อยากหนีด้วยการออกจากงาน ควรทำอย่างไรดี
คำตอบก็คือ อย่าหนีเลย หนีไปทางไหนก็เจอ มนุษย์เราแต่ละคนมีความทุกข์มาก ทุกข์ที่เกิดจากร่างกาย ทุกข์ที่เกิดจากจิตใจ ไม่รู้จะหนีไปทางไหน หลายคนเลยเลือกที่จะเพ่งโทษทำร้ายใส่ร้ายนินทา ทำให้คนอื่นดูแย่ เพื่อให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้นชั่วคราว
ถ้าเรามองเหตุการณ์ด้วยใจที่เปิดกว้าง เหมือนเราเป็นคนอื่นมองเข้ามา ลองสังเกตดูจะพบว่า คนที่นินทาว่าร้ายคนอื่นตลอดเวลา ถ้าเขาเองเป็นคนหวาดกลัว หวาดระแวง ขาดความมั่นคงทางใจ และกลัวคนทำร้ายในที่สุด
ความกลัวในใจนี่เอง เป็นแรงผลักให้เขาทำร้ายคนอื่นก่อน เพื่อป้องกันตัวเอง เราอาจจะรู้สึกขำ ไม่เข้าใจว่าเป็นไปได้อย่างไร กลัวคนทำร้าย อยากให้คนรัก แต่กลับทำร้ายคนอื่นก่อนตลอดเวลา แล้วจะไม่โดยทำร้ายกลับ จะมีมิตรภาพที่แท้จริงได้อย่างไร

----------

ถ้าเมื่อไหร่ที่ชีวิตแตะดิน
ขอให้รู้ไว้เลยว่าไม่มีมือใครมาฉุดเราขึ้น
นอกจากสองมือสองขาของเราเอง
ถ้าลุกเองไม่ได้ ก็ควรจะนอนอยู่อย่างนั้นแหละ
ถือซะว่าตอนนี้นอนพักเอาแรง
พร้อมเมื่อไหร่แล้วค่อยรวบรวมกำลังลุกขึ้นมา

----------

1. การสอบ มีวัตถุประสงค์เพื่อ ทดสอบว่า ตัวเรานั้นเข้าใจสิ่งที่เรียนมาพอที่จะนำไปประยุกต์ หรือ นำไปใช้งานได้หรือไม่ ถ้ายังไม่ได้ ก็จะได้ไปหาวิธี, วางแผน, ฝึกฝน, ตั้งสมาธิ ในเวลาที่เหลืออยู่ให้ดีขึ้น (กลับตัวกลับใจ ทำสิ่งใหม่ที่ดีกว่าที่ผ่านมา ยังไม่สาย)
2. การโกง...การหลอกตัวเอง...เป็นเรื่องที่น่าละอายเป็นอย่างยิ่ง

----------

"ถ้าเรามีความฝัน เราต้องเริ่มเดิน
ถ้าเดินไม่ไหว เราก็จะมีเพื่อนช่วยเข็น
แต่ถ้าเราไม่คิดจะเดิน เพื่อนก็จะเข็นไม่ไหว
เพราะแม้แต่เพื่อนก็จะเอา ตัวเองไม่รอด
...
...

ถ้าเราเดินไหวแล้วไม่คิดถึงเพื่อน เราก็จะเดินแบบโดดเดี่ยว
เราอาจจะถึงจุดหมาย แล้วจะมีประโยชน์อะไร
ถ้าเราถึงจุดหมายโดย "ไม่มีเพื่อน"
เราอาจจะเดินช้าหน่อย แต่เรา "มีเพื่อน"
"เดินไปพร้อมกันด้วยความสนุกสนาน"

----------

วันแรก ปีแรก... ความตื่นเต้นอาจประดังประเด ทำอะไรไม่ถูก จับต้นชนปลายไม่ได้ มองไปทางไหนก็เห็นแต่คนแปลกหน้ามากมายไปหมด บอกตัวเองว่า ...นี่คือจุดเริ่มต้นอีกจุดหนึ่งของเธอแล้ว เป็นสังคมหนึ่งที่เธอต้องเรียนรู้และปรับตัวกับเพื่อนใหม่ สถานที่ใหม่ การเรียนการสอนแบบใหม่ และการใช้ชีวิตแบบใหม่

หนึ่งปีต่อมา.... เธอเริ่มคุ้นเคยกับที่นี่ เริ่มมีกิจกรรมนอกหลักสูตรมากมายให้เธอเลือกทำ เลือกฝึกฝน ความฝันของเธออาจเริ่มชัดเจนขึ้น

ถัดมาอีกหนึ่งปี.... เธอเริ่มแก่พรรษา เริ่มผูกพันกับที่ที่เธออยู่ เธออาจต้องเร่งและคร่ำเคร่งกับการเรียน การสะสมความรู้ให้มากขึ้น ให้แน่นขึ้น เธอยังคงมีกิจกรรมนอกหลักสูตรที่ต้องทำ หรือต้องสานต่อ และมีรุ่นน้องอีกรุ่นที่เธอต้องคอยชี้แนะ คอยดูแล เทคแคร์ เหมือนที่เธอได้รับจากรุ่นพี่ หรือดึงน้องเข้ามามีส่วนร่วมกับกิจกรรม เพราะเธอรู้ว่า การทำกิจกรรม มันให้อะไรเธอมากมายกว่าการเรียนในตำราเพียงอย่างเดียว

จวบจนทุกปีสุดท้าย เธอเป็นพี่ใหญ่ที่แน่นไปด้วยความรู้ โชกโชนไปด้วยกิจกรรม และทั้งชีวิต ความคิด และหัวใจก็พร้อมจะก้าวสู่โลกภายนอก อันเป็นโลกใบใหม่ที่กว้างขึ้น มีอะไรให้เรียนรู้มากขึ้น ซึ่งอาจจะไม่สวยงาม สดใสอย่างที่เธอวาดฝันไว้ " แต่จะเป็นโลกที่จะให้โอกาสเธอพิสูจน์ศักยภาพทั้งของเธอ และสถาบัน !"

----------

ถ้ามีเครื่องมือถ่ายทอดความรู้ ที่สามารถต่อจากสมองหนึ่งได้ ... แล้วผู้ให้ต้องสลบไปหนึ่งวัน ต่อ การให้หนึ่งครั้ง ผมก็ยังยินดี จะทำให้ทุกคน ด้วยความเต็มใจ ... เพื่อให้ทุกคน และ สังคมในประเทศนี้ ดี ขึ้น

ถ้าถามถึงอารมณ์ความรู้สึก .. อยากให้แต่เกรด A ...... แต่ คุณภาพของน.ศ. ชื่อเสียงของ คณะฯ มหาวิทยาลัย ...ทำให้เราต้องตระหนักถึง ความรับผิดชอบ ..หน้าที่..เหตุผล ... มากกว่า การใช้อารมณ์ และ ความรู้สึก รักทุกคน ... แต่ไม่ต้องการให้ทุกคนรักตอบ ด้วยการหลอกลวงทุกคน ด้วยการให้เกรดสูงๆ ...เกินกว่าความเป็นจริง....

ดังนั้น เราจะสามารถรับรู้ได้ด้วยตัวเองว่า .. คนที่ให้เกรดเรามา ทั้งในอดีต และ อนาคต เขาหลอกลวงเราหรือเปล่า .....มันจะเป็นเรื่องเศร้า ถ้าเราโดนหลอกลวงมาตลอดชีวิต

----------

อย่างที่อาจารย์บวรเคยบอกในงานปฐมนิเทศน์นักศึกษา การเข้ามาเรียน การเข้ามาใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัย .ชีวิตเป็นของเรา" เราต้องสินใจเอง ต้อง Control ตัวเองให้ได้ ต้องรู้จักหา Information เอง รู้เอง และจัดการเอง

นักศึกษาส่วนใหญ่ไม่รู้จักการจัดการเวลา มักจะเอาเวลาช่วงท้ายๆ ทำ ซึ่งผลลัพธ์ที่ได้ก็มักจะไม่ค่อยดี นักศึกษาต้องเรียนแล้วนึกเป็น "ปฏิบัติเพื่อพิสูจน์ทฤษฎี" ไม่ใช่เรียนแล้วก็กลับบ้าน ควรเรียนแบบที่นักศึกษาควรจะเรียน ต้องเดินเข้าไปหาข้อมูล ถ้าคิดจะเรียนเรื่อง Technology ต้องมั่นฝึกเยอะๆ

นักศึกษาไม่ว่าจะจบสาย Data Communication , Software หรือ MIT จบอะไรก็แล้วแต่ ต้องเริ่มจาการเขียนโปรแกรมก่อน ไม่มีใครจ้างคุณให้เป็นผู้จัดการทันทีหรอก